Tkaczki
System perski jest bardzo zrównoważony, ponieważ tkaczki same decydują, kiedy pracują, co tworzą i za jaką cenę chcą sprzedawać. A wszystko to odbywa się w najlepszym możliwym otoczeniu – w ich domach.
Historia i tradycja
Sztuka tkania dywanów to wielowiekowe rzemiosło, które nie podlega ścisłym łańcuchom produkcyjnym. Rozwijała się na przestrzeni wieków, ale nadal zawiera wielowiekową tradycję. Każdy dywan należy traktować jako dzieło sztuki, a nie wynik ściśle zaplanowanego łańcucha produkcyjnego. Proces ręcznego tkania jest tak indywidualny, jak same dywany i tkaczka. Na przykład kobieta z plemienia nomadów przędzie ręcznie wełnę swoich owiec na swój dywan, farbuje ją naturalnymi barwnikami i tka w swoim namiocie, w zależności od nastroju i czasu. Cały wzór zazwyczaj pochodzi z przekazywanych tradycyjnych wzorów, połączonych z jej własną wyobraźnią i gustem.
Prawdziwe rękodzieło
Często kobiety te tkają dywany i Kelim na poziomych krosnach. Siedzą na części dywanu, która jest już gotowa, a przez to dywan czasami rozciąga się pod wpływem ciężaru. To również powód, dla którego niektóre dywany plemienne mogą być tu i ówdzie krzywe. Nie jest to błąd, ale część autentycznego procesu tkania dywanów. Innym przykładem jest tkacz z wioski, który kupuje wełnę na najbliższym bazarze i tka dywan we własnym domu na pionowych krosnach. W większych miastach, takich jak Nain czy Isfahan, tkanie dywanów ma wielką tradycję i powstają tam bardzo delikatne dywany. Tutaj również wszystkie dywany są tkane ręcznie, ale w przeciwieństwie do kobiet ze wsi i plemion, tkaczki często używają gotowych wzorów do swoich dywanów, zamiast tkać według własnych pomysłów. Jak widać, nie ma jednego sposobu tworzenia dywanu czy Kelim, ale setki. I to właśnie czyni go tak pięknym.